ليله المبيت چيست و چه واقعه اي در آن شب بوقوع پيوسته است؟                به شب اول ماه ربيع الاولِ سال سيزدهم بعثت كه حضرت على (ع)، جاى پيامبراكرم (ص) خوابيد، «ليله المبيت» مى گويند. خلاصه ی آن واقعه از اين قرار است كه در سال سيزدهم بعثت، سران قريش در يك شوراى عمومى تصميم گرفتند كه نداى توحيد را با زندانى كردن پيامبر يا كشتن و يا تبعيد وی خاموش سازند، چنانكه قرآن كريم مى فرمايد: «وَ إذ يَمكُرُ بِكَ الَّذيِنَ كَفَرُوا لِيُثبِتوكَ اَوْ يَقتُلوكَ أَو يُخْرِجُوكَ وَ يَمكُروُنَ وَ يَمكُرُ اللهَ وَ اللهُ خَيرُ المَاكِرينَ»; به خاطر بياور هنگامى را كه كافران نقشه مى كشيدند كه تو را به زندان بيفكنند يا به قتل برسانند و يا از مكه خارج سازند. آنها چاره مى انديشيدند و نقشه مى كشيدند، و خداوند هم تدبير مى كرد; و خدا بهترين چاره جويان و تدبيركنندگان است. (انفال/ 30). سرانجام سران قريش تصميم گرفتند كه از هر قبيله، فردى انتخاب شود تا افراد منتخب در نيمه شب يك باره بر خانه حضرت هجوم برده، او را قطعه قطعه كنند. بدين طريق هم از تبليغات او آسوده شوند و هم خون او در ميان قبايل عرب پخش شود تا خاندان هاشم نتوانند با آنها به مبارزه برخيزند. فرشته ی وحى، پيامبر را از نقشه ی شوم مشركان آگاه ساخت و به آن حضرت دستور داد تا از مكه به مدينه خارج شود. پيامبر اكرم (ص)، حضرت على (ع) را از اين نقشه آگاه كرد و به او فرمود: «امشب در خوابگاه من بخواب و رواندازِ سبزِ مرا به خود بپيچ تا آنان تصور كنند كه من هنوز در خانه و در بستر آرميده ام و مرا تعقيب نكند». آنگاه پيامبر مخفيانه به سمت غار ثور حركت كرد و از خدا درخواست نمود تا دشمن را از دستيابى به او گمراه كند و آنان نتوانند او را پيدا كنند... در روايات شيعه و اهل سنت آمده است كه على(ع) اينكار را انجام داد و خداوند به خاطر اينكار به فرشتگان مباهات نمود و موقعى كه پيامبر به سوى مدينه در حركت بود، اين آيه را در شأن على (ع) نازل فرمود: (وَ مِنَ النّاسِ مَن يَشرى نَفسَهُ ابتِغاءَ مَرضاتِ الله و اللهُ رَئوفٌ بالعباد); بعضى از مردم ـ با ايمان همچون على(ع) به هنگام خفتن در جايگاه پيامبر ـ جان خود را به خاطر خشنودى خدا مى فروشند، و خداوند نسبت به بندگان مهربان است. (بقره/ 207)                                                                                                                                                 از اين رخداد بى نظير، مى توان به نتايج ذيل پى برد: درجه ايثار فوق العاده امام على(ع); تبعيت محض ايشان نسبت به فرمان الهى و فرمان نبوى; عشق و علاقه ی غير قابل توصيف آن بزرگوار نسبت به رهبر و مقتداى خود; و اينكه در مواقعى كه اصل و اساس اسلام در خطر قرار مى گيرد، برای حفظ اسلام و ولایت، مى بايست بهترين شخصيت ها، حتى وجود مقدس على بن ابیطالب (ع) حاضر به فدا کردن جان گرانمایه ی خویش گردد و نظير آنرا در ماجراى شهادت امام حسين (ع) در کربلا مى توان ديد.  (برگرفته از سايت مذاهب اسلامي)